کنترباس بزرگترین و بم ترین ساز زهی آرشه‌ای

سازهایی هستند که در ساختمان آن زه (سیم) بکار رفته است و با آرشه ( کمان ) نواخته میشود. سازهای خانواده ویلن به ترتیب از زیر به بم عبارتند از ویلن ، ویولا، ویلنسل و کنترباس.در این مطلب از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام شما را ساز کنترباس آشنا خواهیم نمود.با ما همراه باشید.

معرفی ساز کنترباس

کُنترباس به فرانسوی( contrebasse)   بزرگ‌ترین و بمترین ساز زهی آرشه‌ای است که یا به وسیلهٔ آرشه، یا از طریق زخمه زدن (پیتزیکاتو) نواخته می‌شود.

امروزه این ساز در موسیقی کلاسیک غربی در دستهٔ سازهای زهی نقش مهمی را در ارکستر ایفا می‌کند. کنترباس نه‌تنها در موسیقی کلاسیک غربی، بلکه در دیگر سبکهای موسیقی مانند جاز، بلوز و راک اند رول کاربرد دارد.

کوک سیم های این ساز به ترتیب از زیر به بم عبارتند از: سل سیم اول، ر سیم دوم، لا سیم سوم و می  سیم چهارم.

این ساز از لحاظ حجم و اندازه بزرگترین ساز خانواده ی زهی آرشه ای ها میباشد و به همین علت نوازنده ؛ ساز را بر روی زمین قرار داده و خود به صورت ایستاده ساز را مینوازد.

کنترباس بزرگترین و بم ترین ساز زهی آرشه‌ای

کنترباس بزرگترین و بم ترین ساز زهی آرشه‌ای

همانطور که گفته شد کنترباس بزرگترین و بم ترین ساز زهی آرشه‌ای است که چهار سیم دارد. البته در بسیاری از ارکسترهای امروزی حداقل دو یا سه ساز از بخش کنترباس‌ها پنج سیم (یک سیم اضافی که سی یا دو کوک می‌شود) دارند.

نقش این ساز در ارکستر نه فقط ایجاد سنگینی و نیرو در بخش باس‌ است بلکه بنیاد اصلی ریتمیک به وسیله‌ کنترباس فراهم می‌شود. کنترباس همچنین بعنوان باس کنتینوئو نیز استفاده می شود (یعنی باسی که در سراسر قطعه ادامه دارد که تدبیری است برای نشان دادن خط آکومپانیمان فقط به وسیله‌ نت‌های باس همراه با اعدادی که در زیر نت‌ها برای مشخص کردن فواصل و آکوردها بر روی خط باس به کار می‌رود).

سولو و کنسرتو به ندرت برای این ساز نوشته شده است که یکی از دلایل آن، عدم قدرت آکوستیکی کنترباس در سالن‌های بزرگ است. سولوهای کنترباس معمولا ضعیف و دور صدا می‌دهند اما یک گروه یا بخشی از باس‌ها می‌توانند خوب و رسا صدا دهند. کنترباس در تکنوازی معمولاً یک پرده بالاتر کوک می‌شود تا تمبر صوتی مشخص و درخشان تری داشته باشد.

نوازندگی کنترباس

نوازنده آرشه را با دست راست بر سیم ها می کشد و آن ها را به نوسان در می آورد. سرعت کشیدن آرشه و میزان فشار آن بر سیم ها ،شدت صدا (دینامیک) و رنگ آن را تعیین می کند. زیر و بم صدا ها توسط دست چپ تعیین می شود؛ نوازنده با فشردن نقاط مختلف سیم بر دسته ی ساز، طول قسمت نوسان کننده ی سیم را تغییر داده و به این ترتیب زیر و بم صدای حاصل را دگرگون می کند.

این کار را انگشت گذاری می نامند و به این ترتیب، قسمتی از سیم که میان انگشت و گوشی ها قرار گرفته از نوسان باز می ماند. با این شیوه می توان با هر کدام از چهار سیم ویولون گستره ای معین از صداهای زیر و بم را پدید آورد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *