کمانچه

کمانچه ساز سنتی ایرانی است که در ممالک دیگر، از جمله هندوستان و ترکیه نیز به همین نام خوانده می شود. نوعی از کمانچه، معروف به کمانچه رومی، در ترکیه بسیار رواج دارد که می توان آن را پدر ویولن نامید. کمانچه علاوه بر کاسه، دسته و سر، در زیر قسمت کاسه، دارای پایه ای نیز می باشد که روی زمین یا روی پای نوازنده قرار می گیرد. کاسه ی ساز، کروی می باشد و دهان ی نسبتاٌ کوچکی در جلو آن قرار دارد. روی دهانه با پوست پوشانیده شده و بر روی پوست خرکی قرار گرفته است. دسته ی ساز، در واقع لوله ی توپری است که عمود بر کاسه قرار دارد. در بالای دسته، جعبه ی گوشی ها قرار دارد که این قسمت با دسته ی ساز یکی می باشد. کمانچه، فاقد دستان است و در قسمت بالای گوشی ها یک قبه کار گذاشته شده است. طول ساز هشتادسانتی متر (از ته پایه تا سر قبه) می باشد. کمانچه های قدیمی دارای سه سیم بودند اما کمانچه های امروزی دارای چهار سیم می باشند که کوک آنها در دستگاه های مختلف موسیقی ایرانی تفاوت می کند.

منبع: موسیقی ضربدر ۵، اثر جواد میرزا مصطفی