زایلافون

این ساز قدمت تاریخی دارد، چنانکه ابتدا در کشورهای آسیایی میانه معمول بوده و از قرن پانزدهم میلادی به اروپا برده شد. زایلافون دارای صفحه‌ای است که نوارهایی از جنس چوب ضخیم و محکم بر روی آن قرار گرفته است. ترتیب قرار گرفتن این نوارها مانند شستی‌های پیانو می‌باشد. در زیر هر یک از کلیدهای چوبی زایلافون لوله‌هایی دراز قرار دارد که باعث تقویت و انعکاس صدا می‌گردند. این ساز با دو یا چهار چکش نواخته می‌شود. جنس چکش‌ها معمولاً از چوب بید یا شمشاد است. همچنین این چکش‌های سبک قابل انحنا و با سری کروی می‌باشند.

منبع: موسیقی ضربدر ۵، اثر جواد میرزا مصطفی